Vertrek van de werf.
In mei twee duizend vijf verhuisden wij onder druk van het bestuur van de Bataviawerf naar
het industrie terrein Flevopoort. Met een dwangsom van €500,00 voor elke dag en €250,00 voor elke
halve dag, dat wij langer op de werf verbleven moesten we vertrekken.
Zonder iemand, zonder enig positief gebaar of handreiking verlieten we de plek die wij
vanaf een ruwe zandvlakte hadden opgebouwd.
Enige jaren later verwoorde Jan de emotie van het vertrek,
"Het voelde alsof je een gezinslid met wie je was opgegroeid alleen achter moest laten".
Na jarenlange hectiek en uitgebreide contacten op en rondom de Bataviawerf kwamen wij in
een beklemmende leegte. Natuurlijk hebben wij begrip dat mensen keuzes moeten maken, maar de
manier waarop de eigen medewerkers en een groot aantal van de vrijwilligers ons links lieten liggen
heeft ons getroffen. Ook Tjeerd Faber moest kiezen voor het belang van zijn bedrijf.
Steun uit de bevolking.
Het was vooral de steun van familie en de bemoedigende en hartelijke reacties uit de
bevolking, in woorden, brieven en kaarten en daadwerkelijke steun, die ons door die
moeilijke periode heen hebben geholpen. Met dank aan de inwoners van Lelystad.
Onderhoud met Wethouders Albert Kok en loco burgemeester Tjeerd van der Zwan.
Mei 2006: Ik voelde me inmiddels sterker en heb de gemeente geschreven en onder
andere gevraagd om een onafhankelijk onderzoek naar de gang van zaken en de besluitvorming.
Naar aanleiding van het verzoek kreeg ik een uitnodiging voor 26 Juni 2006 voor een
onderhoud met de Wethouders Albert Kok en loco burgemeester Tjeerd van der Zwan.
De wethouders gaven aan dat zij nu, na een aantal jaren een veranderd inzicht hadden gekregen.
In voorzichtige bewoordingen gaven zij aan de afloop voor onze familie te betreuren.
Nogmaals drong ik aan op een onafhankelijk onderzoek waar uit zou blijken dat de
Bataviawerf door de diverse overheden in een onmogelijke situatie was gemanoeuvreerd.
Temeer omdat nu wel de leningen waren vrij gescholden, de personele lasten waren
overgeheveld naar andere instellingen en er diverse constructies waren bedacht om de lasten
te verlichten om de werf financieel op de been te houden.
Daarbij vonden mijn vrouw en ik het niet terecht, dat wij na een gezamenlijk
arbeidsverleden van 75 jaar en de bouw van de Batavia nog een hypotheek last hadden
van € 235 000. De vertrekregeling was niet meer dan een tegemoetkoming in de hypotheeklasten.
Door de bouw van de Batavia was er aan de Oostvaardersdijk een investeringsgolf van op dat
moment minstens twee honderd miljoen Euro op gang gekomen.
De wethouders gaven aan dat ze geen ouwe koeien uit de sloot wilden halen en naar de
toekomst wilden kijken.
Afgesproken werd, dat er spoedig een bijeenkomst met onze familie zou worden georganiseerd
en dat onze financiële situatie zou worden bekeken, met oog op een eventuele verbetering.
Een onafhankelijke accountant zou onderzoek doen naar onze financiële situatie.
Ik maakte bezwaar, omdat ik het niet terecht vond, dat een schadeloosstelling voor
onrechtvaardig handelen afhankelijk werd gesteld van onze financiële positie.
Maar om niet de indruk te wekken dat wij iets te verbergen hadden zijn wij akkoord gegaan.
Tevens werd overeengekomen dat wij tijdens de eventuele afhandeling niet de publiciteit
zouden zoeken. Als er iets positiefs te melden was zouden we gezamenlijk naar buiten treden.
Ik was blij met de gedane toezeggingen en ging hoopvol gestemd naar huis.
De onafhankelijke accountant bleek de accountant van de Bataviawerf te zijn.
Los van één opmerking van Wethouder Kok tijdens een vluchtige ontmoeting, dat hij spoedig
op de zaak terug zou komen hoorde wij niets.
Op een brief van Mada van 5 februari 2007 met de vraag wanneer wij antwoord konden
verwachten kwam geen reactie. Tjeerd van der Zwan werd op 11 mei 2007 benoemd tot
burgemeester van de Gemeente Achtkarspelen.
Sinds het gesprek van 26 juni 2006 hebben wij officieel tot heden niets meer vernomen.
Volgens de grondwet heeft iedere burger recht op behoorlijk bestuur.
Vier jaar op antwoord wachten valt niet onder die paraaf.
Gesprek Boele Siepel.
In een gesprek met Provinciaal ambtenaar Boele Siepel, tevens fractie voorzitter van de
Christen Unie in Lelystad, over de eventuele bouw van een model van de Batavia, vroeg ik
terzijde, wat wij als familie in bijzonder mijn persoon hadden misdreven,
dat wij door de gemeente Lelystad en de Provincie zo behandeld moesten worden.
De heer Siepel verzekerde mij dat het niet mijn persoon of onze familie betrof die wrok
hadden opgewekt, maar het bestuur, in het bijzonder onze voorzitter de heer Westerterp.
Ik heb mijn verbazing tegenover hem uitgesproken, dat het stadsbestuur, een kostbaar
burger initiatief en het enige Cultuur Toeristisch Project van internationale allure wat in Lelystad van de
grond was gekomen, om die reden had vernietigd.
Ons levenswerk werd ons ontnomen, bestuursleden geschoffeerd, de gemeenschap geschaad,
uitsluitend omdat men een bepaald persoon niet mocht?
Modelbouw.
Nadat we in 2005 waren verhuisd, overviel ons de onrust van de leegte en stilte.
Vanuit de botenwereld kwam geen vraag nog bericht. Om ons heen werden pogingen ondernomen om
schepen te bouwen maar wij waren niet nodig. Ik heb de modelbouw weer opgepakt.
In 2007 kreeg ik van een bevriende relatie de opdracht voor de bouw van een model van een
Friese palingaak, met vitrine en onderkast.
Door het totaal van de opdracht kon ik een trend zetten op gebied van prijs en kwaliteit.

<vorige - volgende>